Psychoterapia

Psychoterapia to forma pomocy polegająca na szczególnego rodzaju rozmowie pomiędzy pacjentem a terapeutą, której wynikiem jest zrozumienie siebie, swoich przeżyć, potrzeb i obaw. Pozwala to pacjentowi w nowy sposób zobaczyć to, co stanowi trudność, a to jest pierwszy krok do rozwinięcia nowych, adaptacyjnych sposobów radzenia sobie z problemami.

Każda sesja trwa 50 min. Spotykamy się raz w tygodniu. Prowadzimy zarówno terapię krótkoterminową około 3 mcy (do 12 spotkań), jak i w zależności od potrzeb terapię długoterminową. 
​Pacjent wspólnie z terapeutą omawiają problem, z którym przyszedł pacjent i wspólnie ustalają cel terapii, do którego będą dążyć. Wybór tematu poszczególnych sesji zazwyczaj leży w gestii pacjenta, który najlepiej wie, co w danym momencie stanowi dla niego szczególną trudność, jednak to terapeuta czuwa nad realizacją planu sesji i terapii i może proponować kolejność omawianych problemów, tak by ustrukturalizować całość procesu. 

Nurty psychoterapii, w których pracujemy:

Terapia poznawczo-behawioralna jest terapią ściśle zorientowaną na cel, w której główną kontrolę nad przebiegiem terapii i szybkością postępów leczenia sprawuje klient. Wspólnie z terapeutą pracuje nad aktualnie doświadczanymi w swoim życiu trudnościami. Jak wskazuje sama nazwa terapii poznawczo-behawioralnej, ma ona na celu zmianę sposobu myślenia (sfera poznawcza) i zachowania (sfera behawioralna). To z kolei ma wpłynąć korzystnie także na sferę emocjonalną. Terapeuta pomaga nauczyć się nowych, przystosowawczych sposobów radzenia sobie i funkcjonowania, które będą bardziej skuteczne niż dotychczasowe. Przeznaczona jest przede wszystkim dla osób, które chcą podjąć odpowiedzialność za swoje leczenie i gotowe są na wzmożony wysiłek, by ten cel osiągnąć.

W terapii poznawczo-behawioralnej ważny aspekt stanowi również psychoedukacja, mająca na celu zwiększenie wiedzy klienta na tematy związane z jego trudnościami oraz danie mu narzędzi radzenia sobie, z których będzie mógł samodzielnie korzystać także po zakończeniu terapii, podtrzymując bądź pogłębiając zmianę.

Dla kogo?

  • Depresja
  • Nerwica
  • Lęk napadowy
  • Agorafobia i inne fobie
  • Fobia społeczna
  • Zaburzenia odżywiania
  • Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (natręctwa nerwicowe)
  • Zespół stresu pourazowego
  • Schizofrenia
  • Uzależnienia


Terapeuta

Terapeuta w tym rodzaju psychoterapii pełni funkcję aktywną i dyrektywną – wyjaśnia, proponuje, doradza, wspiera, motywuje, wyznacza zadania i aktywnie współpracuje z klientem.

Ile trwa?

Terapia poznawczo-behawioralna jest terapią krótkoterminową, co oznacza, że ilość sesji w czasie, których rozwiązany jest konkretny problem klienta, nie powinna przekraczać 20, a przeciętnie powinna się zamknąć w 12 spotkaniach.

Terapia humanistyczna podkreśla wyjątkowość człowieka i jego wolność w wyborze własnej drogi życiowej. Psychologię humanistyczną charakteryzuje optymizm. Widzi ona ludzi, jako walczących o wykorzystanie swoich możliwości. Terapeuta powinien jedynie pomagać i wspierać klienta w rozumieniu siebie, samoakceptacji oraz pozytywnej zmianie zachowań. Psychoterapia humanistyczna ma charakter niedyrektywny i koncentruje się na osobie, na jej aktualnym stanie, na teraźniejszości, czyli „tu i teraz”. Psychoterapeuta towarzyszy klientowi w jego indywidualnej pracy nad rozwojem potencjału osobistego i w procesie szukania odpowiedzi na nurtujące go pytania, które znajdują się w nim samym. Głównym „odkryciem” psychologii w duchu humanistycznym jest bezwarunkowe zrozumienie, empatia i akceptacja pacjenta, jako czującego, świadomego i potrzebującego ciepła człowieka.

Dla kogo?

Terapia przeznaczona jest głównie dla osób poszukujących wsparcia w trudnych sytuacjach życiowych. Świadczymy pomoc osobom z zaburzeniami nerwicowymi, depresją, zaburzeniami odżywiania. Osobom cierpiącym ze względu na trudną i bolesną przeszłość, np. dzieciom z rodzin alkoholowych (tzw. DDA), osobom wywodzącym się z rodzin dysfunkcyjnych, naznaczonych przemocą, niepełnych. Ten rodzaj terapii jest również dla tych, którzy nie potrafią stworzyć trwałego związku, są samotni lub mają problemy w relacjach z bliskimi. Pomoże tym, którzy pragną się rozwijać, poszukują dróg samorealizacji.

Terapeuta

Terapeuta pracujący w tym podejściu ma dużą dowolność w doborze technik terapii. Dostosowuje je indywidualnie z każdym pacjentem. Nie stosuje form nacisku ani nie podejmuje decyzji za pacjenta. Nie krytykuje ani nie ocenia. Klient sam decyduje, ile czasu chce poświęcić na rozmowę o danym problemie. To także on decyduje, czym się chce zająć w trakcie sesji terapeutycznej.

Ile trwa?

Terapia humanistyczna może być zarówno długo-, jak i krótkoterminowa. Może trwać kilka lub kilkanaście miesięcy, zależnie od problemu, z jakim przychodzi dana osoba. Spotkanie trwa 50–60 min i odbywa się najczęściej w odstępach cotygodniowych.

Od czego zacząć?

Umów się na konsultację.

Konsultacja z psychologiem polega na omówieniu aktualnie doświadczanego problemu. Celem takiego spotkania jest poznanie się i weryfikacja czy dany problem może być przedmiotem terapii. 

Mediacja

Mediacja, to alternatywna metoda rozwiązywania konfliktów i sporów, prowadzona przez osobę trzecią – mediatora, który zachęca strony do dialogu i do znalezienia rozwiązania najbardziej odpowiedniego dla stron. Postępowania jest możliwe tylko w przypadku dobrowolnej zgody uczestników na udział w tym poufnym i nieformalnym procesie.

Mediacja prowadzona jest w sprawach, w których porozumienie i zawarcie ugody przez strony jest możliwe:

  • mediator musi zostać zaakceptowany przez obie strony, jest osobą neutralną, nie narzucającą swoich propozycji rozwiązań,
  • na pierwszym spotkaniu ustalane są zasady mediacji, mediator zobowiązany jest do zachowania w tajemnicy faktów, o których dowiedział się w trakcie postępowania,
  • sesja mediacyjna trwa maksymalnie 2 godziny, ilość sesji potrzebnych do zawarcia ugody zależy od aktywności stron i skłonności do wypracowania zindywidualizowanego, kompromisowego rozstrzygnięcia sporu,
  • koszt mediacji strony pokrywają po połowie.


Mediacja służy załagodzeniu konfliktu poprzez zawarcie przez strony ugody dotyczącej spornej kwestii. Mediacja zapewnia równorzędną pozycję stronom oraz poprzez możliwość decydowania o jej wynikach, pozwala na znalezienie akceptowalnego rozwiązania. W zależności od etapu mediacji spotkania stron z mediatorem mogą być zarówno indywidualne jak i wspólne.

Proponujemy skorzystać z osoby mediatora podczas ustalania sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dziećmi po rozwodzie, w tym ponoszenia kosztów ich utrzymania i wychowania przez każdego z małżonków. Zgodnie z art. 58 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w wyroku orzekającym rozwód sąd uwzględnia wcześniej zawarte porozumienie małżonków, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dzieci. Wspólne wypracowanie zasad wykonywania władzy rodzicielskiej przez parę, która się rozwodzi, pozwala na skrócenie okresu trwania postępowania sądowego oraz na ustalenie opieki odpowiadającej jak najlepiej potrzebom dzieci i satysfakcjonującej oboje rodziców. Dzięki wsparciu mediatora małżonkowie mogą skupić się na ustaleniu zasad współpracy nakierowanej na dobro dzieci, a nie na kontynuację konfliktu. Wspólne stworzenie planu dalszego wychowania dzieci zwiększa prawdopodobieństwo jego wykonywania przez rodziców niż w przypadku orzeczenia wydanego przez sąd, które będzie mniej akceptowalne przez rodziców. Mediator pomoże w uzyskaniu porozumienia, w trudnych, spornych zagadnieniach. Zapewni możliwość prowadzenia rozmów ukierunkowanych na dobro dzieci bez ich bezpośredniego udziału w dyskusjach dorosłych. Do mediatora należy również dbałość o precyzyjność zapisania uzgodnień stron oraz o przygotowanie porozumienia zgodnego z prawem oraz z normami społecznymi.

Pomoc mediatora może również przydać się w przypadku ustalania podziału majątku wspólnego. Zgodnie z art. 58 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w przypadku zgodnego wniosku stron, w wyroku orzekającym rozwód sąd może orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek zgodził się na jego opuszczenie. W przypadku wcześniejszego porozumienia, nie ma potrzeby dzielenia majątku przez sąd, które nie dość, że czasochłonne, to jeszcze może zakończyć się rozstrzygnięciem nie satysfakcjonującym małżonków. Przystępując do mediacji, trudne rozmowy dotyczące dalszego funkcjonowania po rozwodzie, prowadzone są nie na sali sądowej, w asyście postronnych osób lecz jedynie w obecności mediatora. Na treść ugody, w przeciwieństwie do wyroku sądu, strony mają wpływ, bo same ją tworzą. Dzięki temu małżonkowie sami decydują o kwestiach majątkowych, bez zdawania się na orzeczenie sądu i mogą wypracować rozwiązanie wynikające z ich indywidualnych potrzeb.

Zasady mediacji:

  • dobrowolność – obie strony wyrażają zgodę na udział, może być ona cofnięta na dowolnym etapie mediacji,
  • bezstronność – obie strony mają równe prawa i są jednakowo traktowane przez mediatora,
  • poufność – przebieg postępowania objęty jest tajemnicą, w przypadku braku akceptacji ugody, strony nie mogą powoływać się przed sądem na propozycje wzajemnych ustępstw, które padały podczas mediacji,
  • neutralność – obie strony chcą osiągnąć porozumienie i są zaangażowanie w tworzenie propozycji ugody, mediator nie narzuca swoich rozwiązań, tylko pomaga stronom wypracować i uzgodnić rozstrzygnięcie,
  • akceptowalność – obie strony akceptują osobę mediatora oraz zasady mediacji ustalone na pierwszym spotkaniu.

Fokusing

Jest to metoda, która zakłada, że nasze ciało ma swoją specyficzną mądrość i potrafi wejść w kontakt z rzeczywistością w sposób, który nie jest dostępny na innym poziomie, a który pozwala nam radzić sobie z wymaganiami tej rzeczywistości i rozwijać się.

Focusing polega na specyficznym słuchaniu własnego ciała, naszego wewnętrznego głosu. Pozwala nam dotrzeć dokładnie do tego, co wymaga naszej uwagi w danym momencie. Focusing omija nasze zwyczajowe sposoby funkcjonowania, nasze interpretacje, przekonania na temat świata i nas samych, intelektualne analizy. Kiedy potrafimy „słuchać” możemy rozwiązać uporczywe problemy emocjonalne, zmienić ograniczające nawyki czy po prostu lepiej zrozumieć siebie. W procesie focusingu zmiany następują spontanicznie, będąc w pewnym sensie naturalną konsekwencją tego, że danej kwestii poświęciliśmy czas na to, aby „być z nią” na poziomie ciała. Doświadczamy tego często jako pewnego fizycznego rozluźnienia, swoistej redukcji napięcia w ciele.

Relaksacja

Relaksacja jest naturalną metodą antystresową, w której świadomie ukierunkowane działania mają na celu eliminację napięcia mięśniowego oraz obniżenie aktywności myślowej i emocjonalnej. Relaksacja jest procesem, podczas którego ciało i umysł rozluźniają się. Trening relaksacyjny pozwala na doświadczenie stanu głębokiego odprężenia. Pomaga to nie tylko w osiągnięciu doraźnego stanu relaksu, ale sprzyja również lepszemu radzeniu sobie ze stresem. Dzięki trenowaniu relaksacji pacjent uczy się reagować na trudne sytuacje zachowując spokój i równowagę emocjonalną, a także na bieżąco radzić sobie z napięciami poprzez ich opanowanie.

Lęk uogólniony, napady paniki czy też różnego rodzaju fobie stały się epidemią współczesnych czasów. Jedną z metod radzenia sobie z lękiem jest relaksacja. Relaksacja jest składową różnych technik terapeutycznych, przede wszystkim behawioralnych. Za przykład posłużyć może proces desensytyzacji – umożliwia on pokonanie lęku. Pacjenta wprowadza się w stan głębokiego relaksu, a następnie za pomocą wizualizacji konfrontuje się go z sytuacją, w której może być narażony na atak paniki.

Jest co najmniej kilka technik relaksacyjnych. W praktyce klinicznej do najczęściej stosowanych należą trening autogenny Schultza oraz trening Jacobsona, ćwiczenia oddechowe. Treningi te polegają na powtarzaniu sugestii i badaniu odczuć płynących z ciała oraz naprzemiennym napinaniu i rozluźnianiu poszczególnych partii mięśni. Każda z metod relaksacyjnych zwraca szczególną uwagę na oddech. Właściwy oddech jest wyjściem do skutecznie przeprowadzonej relaksacji. Stosując technikę świadomego oddychania dostarczamy organizmowi dodatkowej porcji energii i tlenu. Tymczasem większość z nas wykorzystuje w trakcie oddychania nieznaczną powierzchnię płuc. Skutkiem tego jest szybkie zmęczenie, brak koncentracji, zła przemiana materii, a nawet zaburzenia krążenia i bóle w klatce piersiowej.

Korzyści płynące z relaksacji to m.in.:

  • poprawa nastroju
  • redukcja stresu
  • przywrócenie spokoju wewnętrznego
  • poprawa koncentracji
  • zmniejszenie nadciśnienia i poprawa pracy serca
  • lepsza praca układu trawiennego i wegetatywnego
  • działanie profilaktyczne przeciw wrzodom i kłopotom trawiennym
  • poprawa funkcjonowanie pamięci
  • zdrowy długi sen

Doradztwo

Doradztwo prawne jest szczególnego rodzaju usługą świadczoną podmiotom stosunków prawnych w celu ochrony ich prawnie chronionych interesów.

Pomoc prawna obejmuje szeroki zakres czynności, jak:

  • udzielanie porad
  • sporządzanie opinii prawnych,
  • przygotowywanie projektów umów oraz pism urzędowych i procesowych.

Doradztwo wychowawcze jest odpowiedzią na doświadczane przez rodziców trudności wychowawcze. W czasie spotkania proponowana jest analiza sytuacji i trudności, przyjrzenie się potrzebom dziecka, uzupełnienie wiedzy i umiejętności wychowawczych oraz wsparcie przy wprowadzaniu zamierzonych zmian. Spotkania nastawione są na pomoc rodzicom w sformułowaniu i osiągnięciu celów rozwojowych dla rodziny lub ukierunkowanych na rozwiązanie konkretnych problemów wychowawczych.

Doradztwo zawodowe to świadczenie pomocy w dokonywaniu decyzji wyboru zawodu lub pracy w formie indywidualnej porady zawodowej, poprzez analizę czynników psychofizycznych i sytuacji życiowej a także uwzględniając potrzeby rynku pracy oraz możliwości systemu edukacyjnego.