Psychoterapia

Pracujemy w godzinach: 8:00 – 22:00​​

​​Lokalizacja:  Al. Solidarności 119/125 (skrzyżowanie: Jana Pawła II oraz Solidarności), Warszawa (Śródmieście/Wola)

Czas trwania sesji: sesja indywidualna – 50 min, sesja terapii par i rodzin – 75 min, sesja TZA 90 min, ​

Rodzaje płatności: gotówka, karta płatnicza, przelew online​

Prowadzimy:

  • ​Psychoterapia poznawczo-behawioralna​
  • Psychoterapia humanistyczna (integracyjna)
  • Psychoterapia psychodynamiczna
  • Terapia schematów​
  • Terapia uzależnień/współuzależnionych
  • Terapia leczenia traum (EMDR)
  • Focusing
  • Terapia skoncentrowana na Emocjach
  • Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach
  • Trening zastępowania agresji
  • Porady wychowawcze​

Jeżeli jesteś gotowy i podjąłeś lub jesteś w trakcie podejmowania decyzji o przystąpieniu do psychoterapii, zapraszamy Cię do zapoznania się z ofertą Przystanku Empatia skierowaną do dzieci, młodzieży, dorosłych i par.

​Nieważne, z czym przychodzisz…

  • długotrwałe przygnębienie, obniżony nastrój​
  • lęk, napady paniki, natręctwa, zaburzenia psychosomatyczne
  • złość, napięcie, agresja
  • problemy w relacjach
  • problemy w szkole, pracy
  • sytuacje kryzysowe
  • kryzysy emocjonalne
  • niska samoocena
  • stres, stres pourazowy (PTSD)​
  • wypalenie zawodowe

Terapia jest skuteczna w leczeniu takich problemów, jak:

  • zaburzenia nastroju (depresja, obniżony nastrój)
  • zaburzenia na tle lękowym (lęki, nerwice, natręctwa, fobie, ataki paniki, ocd)
  • zaburzenia związane z nadmiernym odczuwaniem stresu, złości, agresji​
  • problemy w relacjach
  • uzależnienia (multimedia, alkohol, narkotyki, hazard)
  • migreny, bezsenność
  • schizofrenia
  • zaburzenia osobowości
  • zaburzenia odżywiania (bulimia, anoreksja)

Spotkanie bezpośrednie ze specjalistą, to najlepsza forma pomocy dostosowana do Twoich indywidualnych potrzeb.
​N​a pierwszym spotkaniu przeprowadzimy wywiad, który ma na celu poznanie istoty Twojego problemu i wspólne zdecydowanie o podjęciu dalszej współpracy.​

Do spotkania nie musisz się specjalnie przygotowywać. Potrzebna jest odrobina odwagi i determinacji do zmierzenia się z problemem. Spotykamy się raz w tygodniu. Na terapię zapraszamy  dzieci, młodzież, dorosłych, pary i rodziny.

Prowadzimy zarówno terapię krótkoterminową – około 3 miesięcy – do 12 sesji psychoterapeutycznych, jak i, w zależności od potrzeb, terapię długoterminową.​

Terapia poznawczo-behawioralna

Terapia poznawczo-behawioralna jest terapią ściśle zorientowaną na cel, w której główną kontrolę nad przebiegiem terapii i szybkością postępów leczenia sprawuje klient. Wspólnie z terapeutą pracuje nad aktualnie doświadczanymi w swoim życiu trudnościami. Jak wskazuje sama nazwa terapii poznawczo-behawioralnej, ma ona na celu zmianę sposobu myślenia (sfera poznawcza) i zachowania (sfera behawioralna). To z kolei ma wpłynąć korzystnie także na sferę emocjonalną. Terapeuta pomaga nauczyć się nowych, przystosowawczych sposobów radzenia sobie i funkcjonowania, które będą bardziej skuteczne niż dotychczasowe. Przeznaczona jest przede wszystkim dla osób, które chcą podjąć odpowiedzialność za swoje leczenie i gotowe są na wzmożony wysiłek, by ten cel osiągnąć.

W terapii poznawczo-behawioralnej ważny aspekt stanowi również psychoedukacja, mająca na celu zwiększenie wiedzy klienta na tematy związane z jego trudnościami oraz danie mu narzędzi radzenia sobie, z których będzie mógł samodzielnie korzystać także po zakończeniu terapii, podtrzymując bądź pogłębiając zmianę.

Dla kogo?

  • Depresja
  • Nerwica
  • Agresja/Złość​
  • Lęk napadowy
  • Agorafobia i inne fobie
  • Fobia społeczna
  • Zaburzenia odżywiania
  • Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (natręctwa nerwicowe)
  • Zespół stresu pourazowego
  • Schizofrenia
  • Uzależnienia/Współuzależnienie
  • Relacje
  • Samoocena​

Terapeuta

Terapeuta w tym rodzaju psychoterapii pełni funkcję aktywną i dyrektywną – wyjaśnia, proponuje, doradza, wspiera, motywuje, wyznacza zadania i aktywnie współpracuje z klientem.

Ile trwa?

Terapia poznawczo-behawioralna jest terapią krótkoterminową, co oznacza, że ilość sesji w czasie, których rozwiązany jest konkretny problem klienta, nie powinna przekraczać 20, a przeciętnie powinna się zamknąć w 12 spotkaniach.

Terapia humanistyczna

Terapia humanistyczna podkreśla wyjątkowość człowieka i jego wolność w wyborze własnej drogi życiowej. Psychologię humanistyczną charakteryzuje optymizm. Widzi ona ludzi, jako walczących o wykorzystanie swoich możliwości. Terapeuta powinien jedynie pomagać i wspierać klienta w rozumieniu siebie, samoakceptacji oraz pozytywnej zmianie zachowań. Psychoterapia humanistyczna ma charakter niedyrektywny i koncentruje się na osobie, na jej aktualnym stanie, na teraźniejszości, czyli „tu i teraz”. Psychoterapeuta towarzyszy klientowi w jego indywidualnej pracy nad rozwojem potencjału osobistego i w procesie szukania odpowiedzi na nurtujące go pytania, które znajdują się w nim samym. Głównym „odkryciem” psychologii w duchu humanistycznym jest bezwarunkowe zrozumienie, empatia i akceptacja pacjenta, jako czującego, świadomego i potrzebującego ciepła człowieka.

Dla kogo?

Terapia przeznaczona jest głównie dla osób poszukujących wsparcia w trudnych sytuacjach życiowych. Świadczymy pomoc osobom z zaburzeniami nerwicowymi, depresją, zaburzeniami odżywiania. Osobom cierpiącym ze względu na trudną i bolesną przeszłość, np. dzieciom z rodzin alkoholowych (tzw. DDA), osobom wywodzącym się z rodzin dysfunkcyjnych, naznaczonych przemocą, niepełnych. Ten rodzaj terapii jest również dla tych, którzy nie potrafią stworzyć trwałego związku, są samotni lub mają problemy w relacjach z bliskimi. Pomoże tym, którzy pragną się rozwijać, poszukują dróg samorealizacji.

Terapeuta

Terapeuta pracujący w tym podejściu ma dużą dowolność w doborze technik terapii. Dostosowuje je indywidualnie z każdym pacjentem. Nie stosuje form nacisku ani nie podejmuje decyzji za pacjenta. Nie krytykuje ani nie ocenia. Klient sam decyduje, ile czasu chce poświęcić na rozmowę o danym problemie. To także on decyduje, czym się chce zająć w trakcie sesji terapeutycznej.

Ile trwa?

Terapia humanistyczna może być zarówno długo-, jak i krótkoterminowa. Może trwać kilka lub kilkanaście miesięcy, zależnie od problemu, z jakim przychodzi dana osoba. Spotkanie trwa 50–60 min i odbywa się najczęściej w odstępach cotygodniowych.

Od czego zacząć?

Umów się na konsultację.

Konsultacja z psychologiem polega na omówieniu aktualnie doświadczanego problemu. Celem takiego spotkania jest poznanie się i weryfikacja czy dany problem może być przedmiotem terapii. ​​​

Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR)

Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR) – nazwa ta najczęściej tłumaczona jest na język polski jako „Terapia odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych” i chociaż nie jest to tłumaczenie w pełni adekwatne, ponieważ obecnie stosowane są różne formy stymulacji, to jak do tej pory nikt nie zaproponował niczego bardziej trafnego.​

Osobą, która opracowała zasady terapii EMDR jest Francine Shapiro i to ona odkryła, że szybkie i powtarzające się ruchy oczami wpływają na obniżenie się poziomu lęku doświadczanego przez osoby, które wcześniej przeżyły tragiczne, traumatyczne wydarzenia. Szczegółowo opisuje początki przygody oraz procedurę EMDR w książce „Zostawić przeszłość w przeszłości”.
Terapia EMDR została zastosowana na szerszą skalę w terapii weteranów z Wietnamu, którzy cierpieli na Zespół Stresu Pourazowego (PTSD). Procedura EMDR okazała się skuteczna i obecnie jest rekomendowana przez organizacje:
• Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA)
• Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) – polecana jako terapia łagodząca skutki traumy
• International Society for Traumatic Stress Studies (Międzynarodowe Towarzystwo Badań nad Stresem Traumatycznym).
• Ministerstwo Obrony i Lecznictwa dla Weteranów USA​

EMDR to ustrukturalizowana forma terapii, ma dokładnie opisaną procedurę. Szczególnie istotne jest odnalezienie zdarzenie źródłowego, które jest przyczyna obecnych problemów. EMDR widzi zaburzenie klienta z takiej perspektywy: aktualne zachowania i reakcje mogą być manifestacją wcześniejszych i nieprzetworzonych traum przez „duże” T (na przykład: katastrofy, wypadki, gwałt, molestowanie seksualne lub „małe” t (zaniedbanie emocjonalne, oddzielenie od rodziców). Szukamy zatem sytuacji źródłowych.​​

Sam proces stymulacji, czyli przesuwanie dłonią przed oczami pacjenta czy używanie elektronicznych urządzeń do stymulacji dotykowej, słuchowej lub wzrokowej, który wydaje się taki najbardziej „inny” od pozostałych form terapii jest narzędziem, a nie celem terapii. Stymulacja to proces, który przetwarza źródłowe, zablokowane wspomnienie i jeżeli nie jest to „właściwe” wspomnienie, to efekt nie będzie tak dobry, albo nie będzie go w ogóle. EMDR działa na poziomie neurobiologii mózgu, dowodzą tego badania neuroobrazowania- widoczne są znaczące różnice aktywacji poszczególnych obszarów w mózgu u pacjentów w terapii EMDR.​


Celem EMDR jest uaktywnienie wrodzonego systemu przetwarzania informacji, integrującego w pamięci doświadczenia, które ze względu na swoją siłę lub czas trwania przekroczyły możliwości poradzenia sobie i pozostają nieintegrowane, co powoduje ciągłe ich przeżywanie lub nadmiarowe i nieadekwatne reakcje na bodźce kojarzone z wydarzeniem. EMDR pozwala na nadanie im właściwego znaczenia, zrozumienie, przetworzenie dotychczas nieprzeżytych emocji i zapisanie wspomnienia we właściwym miejscu w sieci pamięciowej („zostawić przeszłość w przeszłości”).

Mediacja

Mediacja, to alternatywna metoda rozwiązywania konfliktów i sporów, prowadzona przez osobę trzecią – mediatora, który zachęca strony do dialogu i do znalezienia rozwiązania najbardziej odpowiedniego dla stron. Postępowania jest możliwe tylko w przypadku dobrowolnej zgody uczestników na udział w tym poufnym i nieformalnym procesie.

Mediacja prowadzona jest w sprawach, w których porozumienie i zawarcie ugody przez strony jest możliwe:

  • mediator musi zostać zaakceptowany przez obie strony, jest osobą neutralną, nie narzucającą swoich propozycji rozwiązań,
  • na pierwszym spotkaniu ustalane są zasady mediacji, mediator zobowiązany jest do zachowania w tajemnicy faktów, o których dowiedział się w trakcie postępowania,
  • sesja mediacyjna trwa maksymalnie 2 godziny, ilość sesji potrzebnych do zawarcia ugody zależy od aktywności stron i skłonności do wypracowania zindywidualizowanego, kompromisowego rozstrzygnięcia sporu,
  • koszt mediacji strony pokrywają po połowie.


Mediacja służy załagodzeniu konfliktu poprzez zawarcie przez strony ugody dotyczącej spornej kwestii. Mediacja zapewnia równorzędną pozycję stronom oraz poprzez możliwość decydowania o jej wynikach, pozwala na znalezienie akceptowalnego rozwiązania. W zależności od etapu mediacji spotkania stron z mediatorem mogą być zarówno indywidualne jak i wspólne.

Proponujemy skorzystać z osoby mediatora podczas ustalania sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dziećmi po rozwodzie, w tym ponoszenia kosztów ich utrzymania i wychowania przez każdego z małżonków. Zgodnie z art. 58 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w wyroku orzekającym rozwód sąd uwzględnia wcześniej zawarte porozumienie małżonków, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dzieci. Wspólne wypracowanie zasad wykonywania władzy rodzicielskiej przez parę, która się rozwodzi, pozwala na skrócenie okresu trwania postępowania sądowego oraz na ustalenie opieki odpowiadającej jak najlepiej potrzebom dzieci i satysfakcjonującej oboje rodziców. Dzięki wsparciu mediatora małżonkowie mogą skupić się na ustaleniu zasad współpracy nakierowanej na dobro dzieci, a nie na kontynuację konfliktu. Wspólne stworzenie planu dalszego wychowania dzieci zwiększa prawdopodobieństwo jego wykonywania przez rodziców niż w przypadku orzeczenia wydanego przez sąd, które będzie mniej akceptowalne przez rodziców. Mediator pomoże w uzyskaniu porozumienia, w trudnych, spornych zagadnieniach. Zapewni możliwość prowadzenia rozmów ukierunkowanych na dobro dzieci bez ich bezpośredniego udziału w dyskusjach dorosłych. Do mediatora należy również dbałość o precyzyjność zapisania uzgodnień stron oraz o przygotowanie porozumienia zgodnego z prawem oraz z normami społecznymi.

Pomoc mediatora może również przydać się w przypadku ustalania podziału majątku wspólnego. Zgodnie z art. 58 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w przypadku zgodnego wniosku stron, w wyroku orzekającym rozwód sąd może orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek zgodził się na jego opuszczenie. W przypadku wcześniejszego porozumienia, nie ma potrzeby dzielenia majątku przez sąd, które nie dość, że czasochłonne, to jeszcze może zakończyć się rozstrzygnięciem nie satysfakcjonującym małżonków. Przystępując do mediacji, trudne rozmowy dotyczące dalszego funkcjonowania po rozwodzie, prowadzone są nie na sali sądowej, w asyście postronnych osób lecz jedynie w obecności mediatora. Na treść ugody, w przeciwieństwie do wyroku sądu, strony mają wpływ, bo same ją tworzą. Dzięki temu małżonkowie sami decydują o kwestiach majątkowych, bez zdawania się na orzeczenie sądu i mogą wypracować rozwiązanie wynikające z ich indywidualnych potrzeb.

Zasady mediacji:

  • dobrowolność – obie strony wyrażają zgodę na udział, może być ona cofnięta na dowolnym etapie mediacji,
  • bezstronność – obie strony mają równe prawa i są jednakowo traktowane przez mediatora,
  • poufność – przebieg postępowania objęty jest tajemnicą, w przypadku braku akceptacji ugody, strony nie mogą powoływać się przed sądem na propozycje wzajemnych ustępstw, które padały podczas mediacji,
  • neutralność – obie strony chcą osiągnąć porozumienie i są zaangażowanie w tworzenie propozycji ugody, mediator nie narzuca swoich rozwiązań, tylko pomaga stronom wypracować i uzgodnić rozstrzygnięcie,
  • akceptowalność – obie strony akceptują osobę mediatora oraz zasady mediacji ustalone na pierwszym spotkaniu.

Fokusing

Jest to metoda, która zakłada, że nasze ciało ma swoją specyficzną mądrość i potrafi wejść w kontakt z rzeczywistością w sposób, który nie jest dostępny na innym poziomie, a który pozwala nam radzić sobie z wymaganiami tej rzeczywistości i rozwijać się.

Focusing polega na specyficznym słuchaniu własnego ciała, naszego wewnętrznego głosu. Pozwala nam dotrzeć dokładnie do tego, co wymaga naszej uwagi w danym momencie. Focusing omija nasze zwyczajowe sposoby funkcjonowania, nasze interpretacje, przekonania na temat świata i nas samych, intelektualne analizy. Kiedy potrafimy „słuchać” możemy rozwiązać uporczywe problemy emocjonalne, zmienić ograniczające nawyki czy po prostu lepiej zrozumieć siebie. W procesie focusingu zmiany następują spontanicznie, będąc w pewnym sensie naturalną konsekwencją tego, że danej kwestii poświęciliśmy czas na to, aby „być z nią” na poziomie ciała. Doświadczamy tego często jako pewnego fizycznego rozluźnienia, swoistej redukcji napięcia w ciele.

Relaksacja

Relaksacja jest naturalną metodą antystresową, w której świadomie ukierunkowane działania mają na celu eliminację napięcia mięśniowego oraz obniżenie aktywności myślowej i emocjonalnej. Relaksacja jest procesem, podczas którego ciało i umysł rozluźniają się. Trening relaksacyjny pozwala na doświadczenie stanu głębokiego odprężenia. Pomaga to nie tylko w osiągnięciu doraźnego stanu relaksu, ale sprzyja również lepszemu radzeniu sobie ze stresem. Dzięki trenowaniu relaksacji pacjent uczy się reagować na trudne sytuacje zachowując spokój i równowagę emocjonalną, a także na bieżąco radzić sobie z napięciami poprzez ich opanowanie.

Lęk uogólniony, napady paniki czy też różnego rodzaju fobie stały się epidemią współczesnych czasów. Jedną z metod radzenia sobie z lękiem jest relaksacja. Relaksacja jest składową różnych technik terapeutycznych, przede wszystkim behawioralnych. Za przykład posłużyć może proces desensytyzacji – umożliwia on pokonanie lęku. Pacjenta wprowadza się w stan głębokiego relaksu, a następnie za pomocą wizualizacji konfrontuje się go z sytuacją, w której może być narażony na atak paniki.

Jest co najmniej kilka technik relaksacyjnych. W praktyce klinicznej do najczęściej stosowanych należą trening autogenny Schultza oraz trening Jacobsona, ćwiczenia oddechowe. Treningi te polegają na powtarzaniu sugestii i badaniu odczuć płynących z ciała oraz naprzemiennym napinaniu i rozluźnianiu poszczególnych partii mięśni. Każda z metod relaksacyjnych zwraca szczególną uwagę na oddech. Właściwy oddech jest wyjściem do skutecznie przeprowadzonej relaksacji. Stosując technikę świadomego oddychania dostarczamy organizmowi dodatkowej porcji energii i tlenu. Tymczasem większość z nas wykorzystuje w trakcie oddychania nieznaczną powierzchnię płuc. Skutkiem tego jest szybkie zmęczenie, brak koncentracji, zła przemiana materii, a nawet zaburzenia krążenia i bóle w klatce piersiowej.

Korzyści płynące z relaksacji to m.in.:

  • poprawa nastroju
  • redukcja stresu
  • przywrócenie spokoju wewnętrznego
  • poprawa koncentracji
  • zmniejszenie nadciśnienia i poprawa pracy serca
  • lepsza praca układu trawiennego i wegetatywnego
  • działanie profilaktyczne przeciw wrzodom i kłopotom trawiennym
  • poprawa funkcjonowanie pamięci
  • zdrowy długi sen

Porady wychowawcze


Doradztwo wychowawcze jest odpowiedzią na doświadczane przez rodziców trudności wychowawcze. W czasie spotkania proponowana jest analiza sytuacji i trudności, przyjrzenie się potrzebom dziecka, uzupełnienie wiedzy i umiejętności wychowawczych oraz wsparcie przy wprowadzaniu zamierzonych zmian. Spotkania nastawione są na pomoc rodzicom w sformułowaniu i osiągnięciu celów rozwojowych dla rodziny lub ukierunkowanych na rozwiązanie konkretnych problemów wychowawczych.