OFERTA

psychoterapia młodzieży, porady wychowawcze, terapia rodzica i dziecka, terapia rodzin, trening zastępowania agresji dzieci, młodzieży i dorosłych, trening asertywności, uzależnienia

OBJAWY

obniżony napęd, anhedonia, brak aktywności, unikanie sytuacji lękorodnych, lęki, brak relacji rówieśniczych, ból brzucha, ból głowy, nierealizowanie obowiązku szkolnego, próby samobójcze, brek regulacji snu, ataki złości

PSYCHOTERAPIA MŁODZIEŻY

Każdy nastolatek, w toku prawidłowego rozwoju, zaczyna uniezależniać się od opiekunów, w celu budowania własnej tożsamości. Eksplorowanie niezależności to prawidłowy proces i rodzice nie powinni się tym martwić, pod warunkiem, że jest to proces kontrolowany.

W tym czasie młody człowiek zastanawia się kim jest, kim chce być. Jest to niejednokrotnie bolesne doświadczenie, ale jeśli jest zakończone powodzeniem, to pozwala na zwiększenie własnej świadomości, ustalenia tożsamości osobowej i poczucie kontroli.

Okres dojrzewania, który jest konieczny z punktu widzenia prawidłowego rozwoju, niesie ze sobą również wiele niebezpieczeństw. Nastolatek jakby po raz pierwszy „buduje obraz siebie”, ustala pozycję w grupie, doświadcza pierwszych zawodów i tu ważna jest rola rodzica, który nie powinien hamować procesu wchodzenia w dorosłość, ale z drugiej strony winien dbać o bezpieczeństwo nastolatka przewidując możliwe skutki jego działań.

Trudna jest rola opiekuna, który często nie jest partnerem do rozmowy dla dojrzewającego dziecka, które w tym czasie może postrzegać rodziców jako wrogów lub “wapniaków”. Dlatego jeżeli Twoje dziecko ma problemy w szkole, wpadło w złe towarzystwo, nie dogaduje się z rówieśnikami, a także jeżeli przejawia zachowania opozycyjno-buntownicze, stany depresyjne, podejrzewasz uzależnienie, to jest to czas na spotkanie z terapeutą.

W przypadku nastolatków nie potrzebna jest psychoterapia sensu stricte. Bardziej jest to proces rozwojowy i porządkujący. Nastolatkowi łatwiej jest nawiązać relację z osobą bezstronną, niż rodzicem, który pomimo tego, że jest najukochańszą osobą na świecie, to jest też źródłem nakazów i zakazów, na które młody człowiek reaguje alergicznie.

Terapia nastolatków trwa w zależności od potrzeb od kilku do kilkunastu spotkań. Sesje prowadzone są z dzieckiem, choć akcesoryjnie uczestniczy w nich również i rodzic. ​​​

Problemy dzieci i młodzieży

Charakterystyczne problemy psychiczne występujące u dzieci i młodzieży:

  • zaburzenia zachowania (przekraczanie norm, granic, kłamstwa, opuszczanie zajęć szkolnych, samookaleczenie, nadużywanie środków psychoaktywnych)
  • zaburzenia emocji (bunt, agresja, labilność emocjonalna)
  • zaburzenia lękowe (silny lęk, fobia społeczna, fobia szkolna, unikanie trudnych sytuacji, martwienie się, zaburzenia psychosomatyczne np. bule głowy, brzucha, tiki, natręctwa)
  • zaburzenia nastroju (utrata zainteresowań, utrata apetytu, unikanie kontaktów społecznych, myśli samobójcze, niskie poczucie własnej wartości, apatia, zaburzenia snu).
  • psychoterapia młodzieży
  • 140 zł

  • 50 min
  • 8:00-22:00
  • raz w tygodniu

LOKALIZACJA

EMPATIA DZIECI I MŁODZIEŻ

ZESPÓŁ EMPATIA MŁODZIEŻ

FAQ

Często zastanawiasz się, co się stało z moim słodkim, uroczym, bezbronnym dzieckiem? Jak mam sobie poradzić z dorastającym rozbrykanym nastolatkiem? Czy okres buntu i naporu to normalne stadium wieku dojrzewania czy to może skutek nieudolnych metod wychowawczych…

Bunt nastolatka: napady furii, opryskliwości, zaciętego milczenia, niezrozumiałych wybuchów płaczu, różnego typu gróźb („zobaczycie, jak mnie już nie będzie”, „będziecie za mną tęsknić”, „ucieknę i więcej mnie nie zobaczycie”, „ja wam pokażę”, “po co mnie urodziłaś”), jawnej wrogości, momentami okrucieństwa, oskarżeń, jadowitych komentarzy, podważania i deprecjonowania właściwie wszystkiego, co mówimy, nieustającej krytyki naszego zachowania, myślenia, ubioru, stylu życia, a przede wszystkim – metod wychowawczych.

​Tak długo, jak długo rodzic będzie stosował wobec dorastającego dziecka dotychczasowe metody wychowawcze, starając się uzyskać kontrolę nad jego zachowaniem i podporządkowanie, nastolatek będzie walczył – bo już nie tędy droga. Będzie walczył zaciekle, bo to jedna z najważniejszych bitew w jego życiu – o wolność, autonomię, swoją tożsamość i prawo do samostanowienia.

Warto wiedzieć, jak rozwojowo przebiega dorastanie i czemu służy. Warto przypomnieć sobie siebie z tego czasu, zanurzyć się we wspomnienia i emocje sprzed wielu lat i wydobyć z nich to, co na nas samych działało, co nam sprzyjało, co dla nas było pomocne. Warto pamiętać, że wybuchy złości czy płaczu niekoniecznie wymierzone są w nas, bo egocentryzm wieku dojrzewania powoduje, że większość zachowań i reakcji otoczenia dziecko nadwrażliwie odnosi do siebie i na to przede wszystkim reaguje. Warto jasno i otwarcie z nastolatkiem rozmawiać, umieć przyznać się do błędu, umieć przyznać rację dziecku. To trudne, ale możliwe. Warto, stosując sankcje, jasno i precyzyjnie określić: jakie konkretne zachowanie dziecka nie będzie tolerowane, jaka dokładnie kara jest za to przewidziana, jak długo będzie trwała.

Warto pamiętać, że dziecko jest przede wszystkim synem czy córką, a bycie uczniem to jedynie jedna z jego życiowych ról..

Drodzy rodzice, jeżeli nie macie dostępu do pilnie strzeżonego świata Waszego nastolatka a Wasze relacje z dzieckiem pozostawiają wiele do życzenia, jeżeli zauważyliście nasilające się stany depresyjne i lękowe, które mogą wskazywać na borykanie się Waszego potomka z problemami, zapraszamy do skorzystania z usług naszych empatycznych terapeutów.

Psychoterapeuta zdiagnozuje i zidentyfikuje problemy nastolatka, wskaże obszary deficytowe, które wymagają doskonalenia i pracy i wyposaży Was i Wasze dziecko w narzędzia służące budowie efektywnej komunikacji, konstruktywnego wyrażanie emocji i przyswojenia nowych wzorców zachowań. Psychoterapia jest skuteczna w przypadku rozwiązywania kryzysów rozwojowych okresu dorastania, który jest trudnym czasem w życiu młodego człowieka i jego rodziny. To okres budowania własnej tożsamości, rozwiązania dylematu bliskości i izolacji, to czas uczenia się akceptacji siebie i budowania własnej wartości. Zadaniem terapeuty jest bycie wsparciem i przewodnikiem nastolatka w tym trudnym i ważnym okresie rozwojowym.

Pomoc w trudnym okresie dorastania. W okresie dojrzewania młodzi ludzie prawie zawsze doświadczają szeregu problemów, z którymi nie zawsze potrafią uporać się samodzielnie.

Kompleksy, poczucie wyobcowania, niedostosowania do społeczności, w której się żyje, problemy w rodzinie czy nieodwzajemniona miłość, a nawet brak akceptacji dla zmian zachodzących we własnym ciele – to tylko niektóre spośród wielu czynników, które mogą powodować u młodych ludzi złe samopoczucie, depresję, agresję, a także ucieczkę w uzależnienia. Kiedy zatem pojawia się takie ryzyko, warto udać się po pomoc do doświadczonego specjalisty.

Choć ludziom dojrzałym problemy nastolatków wydają się często wydumane i mają wrażenie, że młodzież zbyt poważnie do wszystkiego podchodzi, trzeba pamiętać, że takie jest prawo okresu dojrzewania. W tym czasie młody człowiek zaczyna konfrontować z problemami tego świata. Przestaje być beztroskim dzieckiem otoczonym nieustanną opieką rodziców. Teraz czas by zaczął radzić sobie sam a nie zawsze ma narzędzia i kompetencje, by sprostać stawianym zadaniom.

W tym newralgicznym okresie nastolatek reaguje bardzo emocjonalnie, czasem nieadekwatnie, nawet błahe problemy mogą urastać do rangi wyzwań nie do rozwiązania. Bardzo ważna jest tutaj rola rodziców, bo jeśli młody człowiek nie ma w nikim dorosłym oparcia, jego problemy pogłębiają się – uzależnienia są tu najczęstszym, choć pozornym rozwiązaniem. Niezależnie więc od tego, czy problemy nastolatka dopiero się rozpoczęły, czy też mają już konsekwencje, niezbędne jest odpowiednie działanie.

Rodzice nie zawsze są w stanie właściwie pomóc swojemu dziecku, nawet jeśli bardzo chcą. Czasem nastolatek sam może nie wiedzieć, co się z nim dzieje, a co więcej nawet jak potrafi zdefiniować swój problem, to często nie uważa rodzica za odpowiedniego partnera do rozmowy na ten temat. I tu potrzebna jest fachowa wiedza, duża doza empatii, ale też zdrowy dystans, którego nieraz brakuje rodzicom zatroskanym o dobro swych podopiecznych. Nie należy też oczekiwać, że problemy same miną i bagatelizować ich, ponieważ doświadczenie pokazuje, że zwykle staje się zupełnie odwrotnie i zaniedbany błahy problem staje się z czasem prawdziwym dramatem, nie tylko dla młodego człowieka, ale całej jego rodziny, a nawet otoczenia.

Często wystarczy tylko odpowiednie podejście do nastolatka i szczera rozmowa, by pomóc mu przywrócić jego życie na właściwe ścieżki. Doświadczony terapeuta potrafi dotrzeć do młodego człowieka, pomóc mu odpowiedzieć na kluczowe egzystencjalne pytania, poszerzyć horyzont, zmienić perspektywę i uzbroić w narzędzia, które pomogą w przyszłości pokonywać przeszkody pojawiające się na drodze dorastającego człowieka.

Na spotkania zapraszamy również rodziców nastolatków, którzy potrzebują wsparcia w tym trudnym okresie, wskazówek wychowawczych, odpowiedzi na pytania dotyczące zachowania dziecka.

Każdy nastolatek, w toku prawidłowego rozwoju, zaczyna uniezależniać się od opiekunów, w celu budowania własnej tożsamości. Eksplorowanie niezależności to prawidłowy proces i rodzice nie powinni się tym martwić, pod warunkiem, że jest to proces kontrolowany.

W tym czasie młody człowiek zastanawia się kim jest, kim chce być. Jest to niejednokrotnie bolesne doświadczenie, ale jeśli jest zakończone powodzeniem, to pozwala na zwiększenie własnej świadomości, ustalenia tożsamości osobowej i poczucie kontroli.

Okres dojrzewania, który jest konieczny z punktu widzenia prawidłowego rozwoju, niesie ze sobą również wiele niebezpieczeństw. Nastolatek jakby po raz pierwszy „buduje obraz siebie”, ustala pozycję w grupie, doświadcza pierwszych zawodów i tu ważna jest rola rodzica, który nie powinien hamować procesu wchodzenia w dorosłość, ale z drugiej strony winien dbać o bezpieczeństwo nastolatka przewidując możliwe skutki jego działań.

Trudna jest rola opiekuna, który często nie jest partnerem do rozmowy dla dojrzewającego dziecka, które w tym czasie może postrzegać rodziców jako wrogów lub “wapniaków”. Dlatego jeżeli Twoje dziecko ma problemy w szkole, wpadło w złe towarzystwo, nie dogaduje się z rówieśnikami, a także jeżeli przejawia zachowania opozycyjno-buntownicze, stany depresyjne, podejrzewasz uzależnienie, to jest to czas na spotkanie z terapeutą.

W przypadku nastolatków nie potrzebna jest psychoterapia sensu stricte. Bardziej jest to proces rozwojowy i porządkujący. Nastolatkowi łatwiej jest nawiązać relację z osobą bezstronną, niż rodzicem, który pomimo tego, że jest najukochańszą osobą na świecie, to jest też źródłem nakazów i zakazów, na które młody człowiek reaguje alergicznie.

Terapia nastolatków trwa w zależności od potrzeb od kilku do kilkunastu spotkań. Sesje prowadzone są z dzieckiem, choć akcesoryjnie uczestniczy w nich również i rodzic. ​​​

OSTATNIO CZYTANE

,

Koronawirus - jak uchronić się przed paniką?

Najczęściej to lęk uruchamia to wszystko w nas, czego nie chcielibyśmy na co dzień zobaczyć. I każdy z nas musi go oswoić na swój sposób, aby godnie przetrwać. Być może obnaży on także tę pozytywną stronę naszej osobowości i będziemy mile zaskoczeni, gdy odkryjemy radość czerpaną z codziennych, zwykłych spraw: wspólnego spaceru, zabawy z dziećmi w chowanego, sprzątania, gotowania, dawno odkładanej rozmowy z mamą przez telefon i kawy, którą ktoś być może poda nam z niespotykaną dotąd czułością.
, ,

Stres - nasz wróg czy przyjaciel?

Stres jest na ogół wyzwaniem, próbą, w obliczu której testowane są nasze zdolności adaptacyjne do Stres jest na ogół wyzwaniem, próbą, w obliczu której testowane są nasze zdolności adaptacyjne do zmieniającej się dynamicznie rzeczywistości. Każdy człowiek reaguje na to wyzwanie odmiennie: niektórych stres paraliżuje, niektórych mobilizuje do działania czy zwiększenia wysiłków, ale na pewno stres nie jest czymś, co pozostawia naszą psychikę i ciało w stanie obojętnym.
, ,

Oswoić lęk

Gdy dopada nas lęk, może on poważnie zdezorganizować nasze życie, pochłaniać całą naszą uwagę. W naszej codziennej krzątaninie zazwyczaj jednak spychamy go na margines, nie zajmujemy się nim wcale dopóty, dopóki nie opanuje naszych myśli, uczuć, emocji czy wreszcie ciała w bardzo bolesny sposób i to w sytuacji, w której może najmniej się go spodziewaliśmy.