• 25Oct
    Written By Łukasz Prusaczyk

    Młodzi ludzie zbyt często biorą przejściowy stan emocjonalny (np. czuję się smutny) za trwałą cechę organizującą ich tożsamość (,,jestem smutny”). Stąd ich życiem rządzą przeważnie emocje, w których się gubią, nie nadążając zwyczajnie za mieszaniną towarzyszących im odczuć i wrażeń, które już po chwili zamieniają się w niebyt.

  • 27Feb
    Written By Krzysia Krowiranda

    Wielu z nas chciałoby zajrzeć za tę zasłonkę, użyć jakiegoś magicznego urządzenia do podglądania i wreszcie uzyskać pełen obraz tego, co dzieje się w głowie dorastającego dziecka. Bo przecież musi być jakieś wyjaśnienie dla tego, czego doświadczamy na co dzień, będąc rodzicami nastolatka: napadów furii, opryskliwości, zaciętego milczenia, niezrozumiałych wybuchów płaczu, różnego typu gróźb („zobaczycie, jak mnie już nie będzie”, „będziecie za mną tęsknić”, „ucieknę i więcej mnie nie zobaczycie”, „ja wam pokażę”), jawnej wrogości, momentami okrucieństwa, oskarżeń, jadowitych komentarzy, podważania i deprecjonowania właściwie wszystkiego, co mówimy, nieustającej krytyki naszego zachowania, myślenia, ubioru, stylu życia, a przede wszystkim – metod wychowawczych.