Nerwica i ataki paniki.

„Nerwica” to potoczne określenie zaburzeń lękowych — grupy problemów, w których lęk pojawia się nieproporcjonalnie do realnego zagrożenia i zaczyna ograniczać codzienne życie. Atak paniki to jeden z jej najbardziej dotkliwych przejawów: nagły epizod bardzo silnego lęku, który narasta w ciągu kilku minut i ustępuje zwykle w ciągu pół godziny, choć w trakcie wydaje się nie mieć końca.

Objawy fizyczne ataku paniki — przyspieszone bicie serca, duszność, zawroty głowy, drętwienie — są realne i intensywne, mimo że nie wynikają z bezpośredniego zagrożenia życia. To reakcja „walcz lub uciekaj” uruchamiana przez organizm bez realnego powodu.

Po pierwszym ataku paniki wiele osób zaczyna bacznie obserwować własne ciało w poszukiwaniu sygnałów kolejnego epizodu — a sama ta czujność podnosi poziom napięcia i zwiększa ryzyko nawrotu. Częstą konsekwencją jest też unikanie miejsc, w których doszło do ataku (np. komunikacji miejskiej, sklepów, dużych zgromadzeń), co w skrajnych przypadkach prowadzi do agorafobii i znacząco ogranicza codzienne funkcjonowanie.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna ma jedną z lepiej udokumentowanych skuteczności w pracy z atakami paniki i nerwicą. Obejmuje psychoedukację o mechanizmie lęku, naukę technik obniżania napięcia oraz stopniowe, kontrolowane oswajanie się z unikanymi dotąd sytuacjami, żeby przełamać błędne koło unikania.