Psychoterapia — którą metodę wybrać?

Odwołuje się do teorii Zygmunta Freuda — zakłada, że aktualne trudności mają korzenie w przeszłości, często w dzieciństwie, i pozostają częściowo poza świadomością. Spotkania bywają bardzo częste, a cały proces rozciąga się na lata, dlatego dziś stosowana jest rzadko — głównie ze względu na wymagany czas i koszt.

Unowocześniona, krótsza forma pracy inspirowanej psychoanalizą. Sesja przypomina rozmowę, w której klient jest aktywnym uczestnikiem, a jednym z narzędzi pracy jest relacja z terapeutą. Spotkania odbywają się zwykle raz lub dwa razy w tygodniu, a cały proces trwa od kilku miesięcy do kilku lat.

Skupia się nie tylko na źródle trudności, ale przede wszystkim na ich rozwiązaniu tu i teraz. W trakcie terapii przyglądasz się swojemu sposobowi myślenia, zmieniasz przekonania i zachowania na bardziej użyteczne, często z konkretnymi zadaniami między sesjami. To zwykle forma krótkoterminowa — kilkanaście do kilkudziesięciu spotkań.

Kładzie nacisk na samoakceptację, odkrywanie własnego potencjału i doświadczanie emocji bez oceniania ich. Terapeuta traktuje klienta jako osobę kompetentną i zdolną do samostanowienia — zmiana ma wynikać z jego własnych zasobów, nie z zewnętrznej korekty. Spotkania odbywają się zwykle raz w tygodniu.

Zakłada, że trudność jednej osoby — zwłaszcza dziecka czy nastolatka — bywa objawem tego, jak funkcjonuje cały system rodzinny. Dlatego procesowi terapeutycznemu poddaje się nie tylko jedną osobę, ale relacje w rodzinie. Spotkania są rzadsze niż w innych nurtach — średnio raz na dwa–trzy tygodnie, po ok. 90 minut.

Nie ogranicza się do jednego nurtu — łączy techniki z różnych podejść w zależności od tego, czego w danym momencie potrzebuje klient: pracy z emocjami, myślami czy zachowaniem. Elastyczność to jego główna zaleta, zwłaszcza przy złożonych lub zmieniających się w czasie trudnościach.